Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Bir adamın kafasında derin bir iz vardı. Savaşta başına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Nasır’dı. Savaş ortamında dertli yaralar almış mültecilerin tedavi edildiği Danca kurumunda uzun süre bakım alıyor. Sağ kolu hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Bazı günlerde elime birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği kalemleri başkalarının alması için okulun önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimizi Bırakın sakın!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ve aile ortamında zorlanıyordu.

Psikolog uzmanı çaba sonuç vermedi. Okul yönetimi, gelişmeleri görüşmek için oğlunun ailesini daveti yapmayı tespit etti.

Bütün aile tamamı bir arada gelişti. Hepsi birlikte evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü birlikte toplantı toplantı salonuna girdiklerinde, Rahman düştü, “İşte öğretmen” bağırdı koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye ilk kez başladı.

Soğuk havalarda ben, birkaç kat giymiştim. Dede, çorapsız geliyordu. Ceketin üzerine giymiş gibi beyaz entarisini ayak bileklerine dek düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Eğitimdeki durumunu anlatmaya başladığımızda, o çocuk fazla koptu. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi karanlık sır anlamaya çalışıyorduk.

Baba oğlu çoğu zaman evden uzaklaştığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise kendisini “Hâlâ gözleri gözü açık şekilde yatak gece altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanç içinde odayı ayrılmak istedi. Konuyu fazla kültürlüce.

Konsensusla ailelerin da onayıyla oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde Rahman’la özel ile işbirliği görevi görev verildi.

Sonraki günlerde Rahman koro koşarken, kapıya. Zararı olmadı ama hissi acı duydu, uzun yoğun ağladı. Onu teselli etmek destek olmak elini tutmaya okul götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir adet kalemler yerleştirdim. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan onu sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, farklı renklerde kalemlerle şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyordu. Sonra kağıt getirip bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Oldukça uğraşmış, uyumak istiyor ne yazık ki gitmek. Dostları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra başka bir okulda görev aldım. O çocuk bazen hatırladım.

Günlerden bir gün Nasır ile buluştum. Beni tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü ve sinirlendi; bana gizlemedi. Oğul daha sonra zamanlarda birçok Suç olaylarına dolaşıp yetkililer kayıtlarına işlenmiş. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin eğitildiği bir koruma yurduna yerleştirilmiş. Tüm çalışmalarımıza rağmen Rahman’ı kurtaramamış olduk.